Depresja poporodowa – co warto o niej wiedzieć?

Dziś chcielibyśmy poruszyć bardzo ważny temat, który niestety nadal pozostaje często w cieniu tabu – depresję poporodową. To zjawisko, które dotyka wiele nowych mam, a zrozumienie go oraz otwarta rozmowa na ten temat są kluczowe dla zdrowia psychicznego i fizycznego zarówno matki, jak i dziecka.

Czym jest depresja poporodowa?

Depresja poporodowa to rodzaj zaburzenia nastroju, które może wystąpić u kobiet po urodzeniu dziecka. Niektóre z objawów obejmują uczucie smutku, bezsennność, utratę energii i trudności w koncentracji. To ważne zrozumieć, że depresja poporodowa nie jest przejawem słabości czy winy, ale rzeczywistością, z którą wielu rodziców się boryka.

Jak rozpoznać depresję poporodową?

Objawy depresji poporodowej mogą się różnić, ale warto zwracać uwagę na następujące sygnały:

  • Pogorszenie nastroju i uczucie smutku.
  • Trudności z koncentracją i podejmowaniem decyzji.
  • Problemy ze snem, nawet gdy dziecko śpi.
  • Utrata zainteresowania życiem codziennym.
  • Zmiany w apetycie – nadmierna lub zbyt mała ilość jedzenia.
  • Poczucie winy, bezwartościowości lub myśli samobójczych.

Dlaczego depresja poporodowa się pojawia?

Przyczyny depresji poporodowej są złożone i różne dla każdej kobiety. Wpływ na nią mogą mieć czynniki hormonalne, genetyczne, środowiskowe oraz stres związany z nowymi obowiązkami matki. Ważne jest, aby zrozumieć, że to nie jest wina matki i że stan ten wymaga wsparcia i konsultacji u specjalisty.

Co robić, gdy podejrzewasz depresję poporodową?

  • Nie bagatelizuj swoich uczuć: Uznaj, że twoje uczucia są ważne, i nie bagatelizuj ich. Warto otwarcie rozmawiać o tym z bliskimi i szukać wsparcia.
  • Znajdź profesjonalną pomoc: Konsultacja z lekarzem, terapeutą czy specjalistą ds. zdrowia psychicznego może być kluczowa w rozpoznaniu i leczeniu depresji poporodowej.
  • Zadbaj o siebie: Staraj się znaleźć chwilę dla siebie, dbaj o sen, zdrową dietę i regularną aktywność fizyczną.
  • Nie bój się poprosić o pomoc: Współpraca z innymi osobami takimi jak rodzina, przyjaciele czy specjaliści może pomóc w pokonaniu depresji poporodowej.

Samotne Walentynki: Jak znaleźć radość w tym dniu bez drugiej połówki?

Już jutro Walentynki, dzień miłości i romantycznych gestów. Jednak nie zawsze każdy z nas spędza ten dzień w towarzystwie drugiej osoby. Samotne Walentynki mogą wydawać się trudne, ale warto pamiętać, że jest wiele sposobów, aby uczynić ten dzień wyjątkowym i radosnym, nawet spędzając go samotnie. Poniżej znajdziecie kilka pomysłów na to jak spędzić ten dzień by mimo braku towarzystwa był dla Was wyjątkowy.

1. Dzień dla siebie.

Zamiast skupiać się na tym, czego brakuje, postaw na samorozwój i odrobinę egoizmu. Znajdź czas na to, co sprawia Ci radość- czy to czytanie ulubionej książki, spacer po parku, relaksującą kąpiel czy uprawianie hobby. Wykorzystaj ten dzień na zadbanie o siebie i swoje potrzeby.

2. Spotkanie z przyjaciółmi.

Walentynki to doskonała okazja, aby spędzić czas z przyjaciółmi. Zorganizujcie wspólne spotkanie, ugotujcie coś razem lub wybierzcie się na wspólną rozrywkę. To świetny sposób na przełamanie samotności i poczucie społeczności.

3. Dobroczynność i pomoc innym.

Nie ma lepszego sposobu na poprawę nastroju niż pomaganie innym. Znajdź lokalną organizację charytatywną lub schronisko dla zwierząt i poświęć swój czas na wolontariat. Działając dla dobra innych, zyskasz nie tylko satysfakcję, ale także poczucie spełnienia.

4. Wieczór filmowy lub czytanie.

Zanurz się w świat filmów, książek czy seriali, które zawsze chciałeś/chciałaś obejrzeć lub przeczytać. To świetna okazja, aby pozwolić sobie na chwilę relaksu i oderwanie się od codziennych spraw.

Pamiętajcie, że Walentynki to nie tylko święto romantycznych związków, ale także okazja do celebracji miłości do samego siebie i innych bliskich nam osób.

Zrozumieć ADHD.

ADHD, czyli zespół nadpobudliwości z psychoruchowej to zaburzenie, które wpływa na funkcjonowanie mózgu, prowadząc do trudności w kontroli uwagi, impulsywności i aktywności psychoruchowej. Choć jest często mylnie postrzegane jako problem dziecięcy, ADHD to stan, który może towarzyszyć osobom przez całe życie.

Osoby z ADHD często doświadczają trudności w koncentracji, zapominają o codziennych zadaniach, są impulsywne i mają problem z organizacją. Zaburzenie to nie wynika z lenistwa czy braku motywacji, lecz z różnic w funkcjonowaniu mózgu. Często towarzyszą im również trudności emocjonalne, jak problemy z samoregulacją i utrzymaniem relacji.

W przypadku dzieci objawy ADHD często manifestują się w niezdolności do skupienia uwagi w szkole, impulsywności oraz nadmiernym ruchu. Dorosłe osoby z ADHD mogą z kolei doświadczać trudności w utrzymaniu związków, w organizacji pracy oraz podejmowaniu decyzji. Niektóre objawy mogą się łagodzić wraz z wiekiem, ale ADHD często pozostaje obecne.

Diagnoza ADHD opiera się na ocenie specjalistów, takich jak psychiatrzy, psycholodzy czy lekarze rodzinni. Terapia może obejmować zarówno podejścia farmakologiczne, jak i psychoterapię. Leczenie nie jest jednoznaczne i dostosowywane jest indywidualnie do potrzeb danej osoby.

Osoby z ADHD często wykazują unikalne zdolności, takie jak kreatywność, intensywność emocjonalna i zdolność myślenia poza schematami. Ważne jest zrozumienie i akceptacja tego, co sprawia, że są inne. Poparcie ze strony rodziny, przyjaciół i społeczności może znacząco wpłynąć na jakość życia osób z ADHD. Zwiększanie świadomości na temat ADHD jest kluczowe w edukacji społeczeństwa.

Jak inaczej mówić Kocham Cię?

Jest kilka alternatywnych sposób wyrażania uczuć miłości, które sprawią, że nasze relacje staną się bardziej wyjątkowe. Zamiast powtarzać wiecznie to samo „Kocham Cię”, możemy poszukać inspiracji w różnych formach wyrażenia naszych głębokich uczuć.

Oto kilka propozycji:

  • Cieszę się, że Cię mam. Warto wyrażać swoje radości z obecności drugiej osoby, podkreślając, jak bardzo jest dla nas ważna. Mówienie, że ktoś jest istotny w naszym życiu, buduje silniejsze więzi emocjonalne.

 

  • Ubierz się ciepło. Zamiast prostego polecenia, możemy wyrazić troskę o drugą osobę, pokazując, że nam zależy na jej komforcie. Taki komplement wskazuje na dbałość o dobrostan innych i buduje atmosferę zrozumienia.

 

  • Uszczęśliwiasz mnie. Wyrażenie, jak pozytywny wpływ drugiej osoby ma na nasze samopoczucie, wzmacnia jej rolę w naszym życiu. Dzielenie się swoim szczęściem z drugą osobą buduje atmosferę wzajemnej radości.

 

  • Bardzo mi na Tobie zależy. Wskazanie na głębokie uczucia i zainteresowanie drugą osobą, co buduje poczucie bezpieczeństwa i ważności. Wyrażenie troski o drugiego człowieka umacnia więzi emocjonalne.

 

  • Dziękuję, że jesteś. Podziękowanie za obecność to potężny komplement, który docenia i uznaje istnienie drugiej osoby. Takie słowa budują atmosferę wdzięczności i wzmacniają więzi między ludźmi.

Dodatkowo nie zapominajmy o komplementach. Komplementy mają ogromne znaczenie w komunikacji, podnosząc wartość drugiej osoby, budując pozytywny klimat i umacniając więzi. Ich moc tkwi w motywowaniu do rozwoju, inspirując do dalszych osiągnięć. Słowa uznania przyczyniają się do poprawy nastroju oraz wzmacniają pozytywne spojrzenie na siebie i innych. Szczere komplementy są skutecznym narzędziem w budowaniu zaufania i tworzeniu trwałych relacji. W codziennym życiu nawet najmniejszy gest uznania może znacząco wpłynąć na samopoczucie i atmosferę otaczających nas ludzi.

Pamiętajmy, że różne słowa mogą oddać nasze uczucia w różny sposób, a eksperymentowanie z nimi może wzbogacić nasze relacje. Odkrywanie nowych, kreatywnych form wyrażania miłości sprawia, że nasze relacje stają się jeszcze bardziej pełne i głębokie. Warto eksperymentować z językiem miłości, by pokazać naszym bliskim, jak bardzo są dla nas ważni.

 

Kilka porad jak radzić sobie z trudnymi pytaniami od bliskich przy wigilijnym stole

Święta Bożego Narodzenia to wyjątkowy czas, gdy spotykamy się z rodziną i bliskimi przy wigilijnym stole. Jednakże, niekiedy w trakcie tych spotkań padają trudne pytania związkowe, które mogą nas zaskoczyć. Zwłaszcza starsi członkowie rodzin lubują sobie świąteczny czas na pytania o ślub czy planowanie potomstwa. 

Poniżej znajdziecie kilka  przydatnych porad, jak radzić sobie z trudnymi pytaniami od bliskich podczas Wigilii: 

  1. Szacunek granic: jeśli pytania są zbyt osobiste lub dotykają delikatnych spraw, ważne jest szanowanie swoich granic i granic partnera. Możesz subtelnie odmówić odpowiedzi lub zwrócić uwagę, że to prywatna sprawa, o której nie chcesz mówić publicznie. 
  2. Odpowiedź krótka i uprzejma: jeśli jesteś skonfrontowany z trudnym pytaniem, możesz udzielić krótkiej, uprzejmej odpowiedzi bez wchodzenia w szczegóły. Możesz podkreślić, że to temat, o którym nie chcesz rozmawiać przy stole. 
  3. Zachowanie spokoju: staraj się zachować spokój i nie reaguj emocjonalnie na trudne pytania. Unikaj eskalacji sytuacji, zachowując spokój i uprzejmość. 
  4. Ustalenie granic z partnerem: Warto przed spotkaniem z rodziną omówić z partnerem, jak zamierzacie reagować na trudne pytania. Ustalcie wspólną strategię, aby chronić waszą prywatność i komfort. 
  5. Odstąpienie od rozmowy: jeśli pytania stają się zbyt natarczywe lub wywołują dyskomfort, możesz delikatnie odstąpić od rozmowy, skupiając się na innych, neutralnych tematach.
  6.  Przypomnienie o świątecznym duchu: jeśli atmosfera staje się napięta, przypomnijmy sobie o duchu świąt Bożego Narodzenia – czasie miłości, życzliwości i spokoju. Skupmy się na pozytywnych aspektach spotkania i wspólnie spędzonego czasu.

Wigilijny stół to miejsce, gdzie łączymy się z rodziną i bliskimi. Jednak warto pamiętać, że nie na wszystkie pytania musicie odpowiadać, jeśli są zbyt prywatne lub niewygodne. Ważne jest zachowanie szacunku i komfortu zarówno dla siebie, jak i partnera w trakcie tych rodzinnych spotkań.

O co chodzi z tym samowspółczuciem?

Sąsiadka straciła ukochane zwierzątko, brat przyjaciółki złamał nogę, a koleżanka córki rękę. Współczujesz im, prawda? To dlaczego, kiedy powinnaś współczuć sobie włącza Ci się tryb krytyka? Przecież powinnaś być dla siebie najważniejszą osobą na całym świecie, a jednak potrafisz być dla siebie najgorsza. Naucz się samowspółczuć.

 

Czym jest samowspółczucie? Niczym innym jak podchodzeniem do siebie w sposób miły, życzliwy i wyrozumiały. Okazujemy sobie samym wtedy troskę i miłość. Kiedy jesteśmy samowspółczujące traktujemy siebie tak, jakbyśmy traktowały bliską nam osobę. Przecież kiedy ktoś przychodzi do nas z problemem nie mówimy mu, że jest beznadziejny i się do niczego nie nadaje. A sobie potrafimy, dlaczego?

 

W sytuacjach w których odczuwamy, że jesteśmy dla siebie krytyczne warto się zatrzymać i spróbować nazwać emocje, które się w nas tworzą i wzbierają na sile. Czy wtedy zaczynają się automatyczne myśli, które mówią nam, że jestesmy beznadziejne? Pewnie tak. Właśnie wtedy spróbuj zmienić ten komunikat i okazać sobie współczucie. Przecież masz prawo się pomylić, popełnić błąd, coś może pójść nie tak. Powiedz sobie “przykro mi, że cię to spotkało, nie jesteś sama”.

 

Istnieją 3 składniki samowspółczucia:

  • życzliwość wobec siebie: to świadomość faktu, że nie zawsze jest się zdolnym do realizowania własnych oczekiwań i ideałów.
  • uważność: dzięki niej możemy pozwolić sobie “być” z bolesnymi uczuciami, nie maskować ich, nie bronić się przed nimi, tylko je czuć. 
  • poczucie więzi: zrozumienie, że nie jesteśmy sami w naszej niedoskonałości, a trudne rzeczy i trudne emocje przydarzają się każdemu. 

Trochę o emocjach

Emocje od zawsze odgrywały kluczową rolę w naszym życiu. Są nieodłącznym elementem naszego doświadczenia, wpływając na nasze zachowanie, myśli i reakcje. Ich skomplikowany charakter oraz niezwykła różnorodność sprawiają, że stanowią one fascynujący obszar badań dla psychologów, socjologów i naukowców z różnych dziedzin. W związku z tym, coraz więcej uwagi poświęca się zrozumieniu natury emocji, ich wpływu na nasze zdrowie i dobrostan oraz sposobów radzenia sobie z nimi.

Poznanie i zrozumienie emocji jest kluczowym elementem naszej zdolności do radzenia sobie z różnymi sytuacjami życiowymi. Emocje mogą być wyzwaniem, ale również ogromną siłą napędową, która pozwala nam cieszyć się życiem pełnią, łączyć się z innymi ludźmi i osiągać nasze cele. Warto zrozumieć, że wszelkie emocje, zarówno pozytywne, jak i negatywne, są naturalną częścią naszego życia i nie należy ich lekceważyć ani unikać.

 

Istnieje wiele różnych rodzajów emocji, w tym radość, smutek, strach, złość, zaskoczenie i wstręt. Każda z tych emocji ma swoje własne cechy i funkcje, które wpływają na nasze myślenie i zachowanie w różnych sytuacjach. Zrozumienie, jakie emocje odczuwamy i dlaczego odczuwamy je w danej chwili, może pomóc nam lepiej zrozumieć siebie i innych ludzi w naszym otoczeniu.

 

Ponadto, zdolność do rozpoznawania i radzenia sobie z emocjami może mieć istotny wpływ na nasze zdrowie psychiczne i fizyczne. Badania pokazują, że utrzymywanie zdrowego poziomu emocjonalnego równowagi może wpływać na redukcję stresu, poprawę relacji międzyludzkich oraz zwiększenie poczucia satysfakcji z życia.

 

Dlatego warto inwestować czas i wysiłek w naukę radzenia sobie z własnymi emocjami. Istnieje wiele technik i strategii, które mogą pomóc w zarządzaniu emocjami, takich jak medytacja, trening umiejętności relaksacyjnych, terapia poznawczo-behawioralna czy rozwijanie zdolności radzenia sobie w sytuacjach stresowych. Jednak kluczowym elementem jest akceptacja swoich emocji i otwarcie się na nie, zamiast je tłumić czy ignorować.

Podsumowując, emocje są nieodłączną częścią naszego życia i mają ogromny wpływ na nasze samopoczucie, zachowanie i relacje z innymi. Nauka radzenia sobie z własnymi emocjami może przynieść wiele korzyści, w tym poprawę zdrowia psychicznego i fizycznego oraz lepsze zrozumienie samego siebie i innych. Zdolność do rozpoznawania i akceptowania własnych emocji jest kluczowym elementem budowania trwałej równowagi i harmonii w życiu.

Felinoterapia, czyli jak kot może zostać terapeutą

 

O kotach krąży wiele stereotypów mówiących, że to aroganckie i samolubne zwierzęta. Jednak trzeba je obalić, ponieważ to właśnie koty mogą być lepszymi przyjaciółmi człowieka niż psy. To one potrafią wpływać na psychikę swoich właścicieli. Tak właśnie działa Felinoterapia. Jednak jak ona tak naprawdę wygląda?

 

Człowiek przez napływ negatywnych emocji jest dość nerwową jednostką. Po całym dniu pracy, czy zajęć w szkole każdy chce po prostu usiąść i odstresować się. W tym właśnie może pomóc kot. Dlaczego akurat on? Jego łagodne i opanowane usposobienie bardzo dobrze wpływa na człowieka. Odgłos mruczenia, które wydaje to zwierzę, jest bardzo kojące. Głaskanie mięciutkiego futerka powoduje powstawanie endorfiny (hormonu szczęścia), która odpowiedzialna jest za dobre samopoczucie. Taki typ terapii często wykorzystywany jest w przypadku pracy z dziećmi, które mają zespół Aspergera.

 

Terapia ta pomaga w nawiązywaniu kontaktów z osobami trudnymi, ponieważ koty skupiają ich uwagę na świecie zwierząt. Osoby z problemami dużo chętniej dzielą się swoimi uczuciami względem zwierząt niż ludzi. Dzięki stosowanej terapii można zauważyć, że koty potrafią zdobyć koncentrację wśród osób, które mają z nią problem lub bardzo często ją tracą. To właśnie koty pomagają ludziom uczyć się empatii, odczuwania i okazywania emocji. Badania pokazują, że te zwierzęta mają realny wpływ na polepszenie stanu zdrowia fizycznego u człowieka. Dodatkowo warto zaznaczyć, że obecność kota może obniżać ciśnienie, zmniejszać ilość cholesterolu we krwi, pomniejszać prawdopodobieństwo wystąpienia bóli reumatycznych. Uczestniczenie w takiej terapii może spowodować u człowieka ustabilizowanie się całego organizmu.

Terapia opierająca się na pielęgnowaniu i zajmowaniu się kotem to innowacja. Każdy, kto potrzebuje pomocy z radzeniem sobie z różnymi relacjami interpersonalnymi, powinien skorzystać z takiego rodzaju terapii. Może ona okażę się kluczem do rozwiązania swoich problemów.

Jak sobie radzić z trudnymi emocjami?

Emocje są naturalną częścią naszego życia. Czasem jednak doświadczamy tych trudniejszych, takich jak złość, smutek czy lęk. Jak sobie z nimi radzić?

Najważniejsze to zrozumieć, że trudne emocje są nieodłączną rzeczą naszego życia i nie ma nic złego w ich odczuwaniu. Emocje to naturalna sprawa i mają one swoje znaczenie. W takich sytuacjach należy się zatrzymać i spróbować nazwać to, co się czuje.

Zrozumienie, dlaczego odczuwamy dane emocje i uważność na nie może pomóc w ich kontrolowaniu. Czy to stres w pracy, zmęczenie, trudności w relacji, istnieją konkretne przyczyny naszych emocji. Istnieje wiele różnych technik radzenia sobie z emocjami, ale każdemu pomaga coś innego. 

Na początku warto spróbować medytacji i skupienia się na swoim oddechu i myślach. Pozwolić im przepłynąć przez głowę i nie zatrzymywać się na żadnej. Dla tych, którzy preferują ćwiczenia praktyczne, proponujemy spróbowania spisywania dziennika, a w nim swoich emocji. Czytanie swoich myśli pozwala na analizowanie ich i lepsze zrozumienie skąd wynikają. Przede wszystkim warto pamiętać, że trudne emocje mogą utrudniać nam codzienne funkcjonowanie. Jeśli żadne z domowych pomocy nie działają, warto udać się do psychoterapeuty, który pomoże w zrozumieniu siebie. To nie oznacza słabości, ale odwagę, by zająć się sobą.

Radzenie sobie z trudnymi emocjami to proces. Nikt nie jest doskonały w kontrolowaniu swoich uczuć, ale każdy może się tego nauczyć. Pamiętajmy, że to krok w kierunku zdrowszego życia emocjonalnego. 

 

Dzięki tym prostym krokom możesz lepiej zrozumieć i kontrolować swoje emocje, co wpłynie korzystnie na Twoje życie codzienne.

Powrót do szkoły

Powrót do szkoły to wyjątkowy, ale też stresujący moment zarówno dla dzieci jak i rodziców. Dobrym rozwiązaniem jest przygotowanie się do roku szkolnego tak, aby jak był on łatwiejszy. Mamy dla Was kilka cennych porad, które powinny pomóc wrócić do codziennej rutyny szkolnej.

  • Wspólny plan: dla dziecka najważniejsze jest, kiedy będzie miało czas dla siebie i na odpoczynek. Żeby ułatwić mu efektywne planowanie czasem, sporządźcie harmonogram, który uwzględni zajęcia lekcyjne, pozalekcyjne, czas na naukę, odpoczynek i zabawę. Takie rozwiązanie nauczy dziecko dyscypliny i ustalania priorytetów.
  • Emocjonalne wsparcie: porozmawiaj z dzieckiem o jego uczuciach związanych z powrotem do szkoły. Dowiedz się, czy ma jakieś obawy i problemy, z którymi się boryka i otocz go opieką. Ważne jest, aby wiedziało, że jesteś dla niego wsparciem i zawsze mu pomożesz. 
  • Zakupy: udajcie się razem na zakupy szkolne. To idealna okazja, aby dziecko wybrało sobie nowe przybory szkolne i ubrania. Pozwól mu uczestniczyć w tym procesie i samodzielnie podejmować decyzje. W końcu to jego powrót do szkoły, a może być mniej stresujący.
  • Przygotowanie fizyczne: zapewnij dziecku odpowiednią ilość snu, zdrowe i regularne posiłki oraz zachęcaj do aktywności fizycznej. W zdrowym ciele zdrowy duch. Odpowiednia dieta i odpoczynek pomogą mu zachować energię i koncentrację podczas nauki.
  • Organizacja: pomóż dziecku zorganizować swoje miejsce do nauki. Zadbajcie o to, żeby na biurku było jak najmniej rozpraszaczy. Dla lepszej organizacji przyda się tablica korkowa nad biurkiem, na której dziecko przyczepi najważniejsze dla siebie informacje. 
  • Rozmawiaj: na co dzień pytaj dziecko co w szkole, co się wydarzyło. Zadawaj pytania otwarte, zmuszające do dłuższych odpowiedzi niż „spoko, dobrze, fajnie”. Bądź uważny na to, co dziecko mówi, dopytuj i nie umniejszaj jego emocjom.

Pamiętaj o tym, żeby wspierać swoje dziecko w trudnych sytuacjach. Szkoła to nie tylko nauka i pozytywne emocje, ale też często trudne relacje z rówieśnikami i problemy w nauce. Najważniejsze jest być uważnym na to, co dziecko komunikuje i dawać mu do zrozumienia, że bez względu na problem razem sobie poradzicie. Bądź dla swojej pociechy takim samym wsparciem, jakie sam chciałbyś dostać.